هبوط

دل

۲ شنبه, 24 خردادماه 1389 22:53:21 +0330

نیستش ...
نمی دونم کجاست ؟ چه می کنه ؟
ولی میدونم که ندارمش ...
هیچ وقت نخواستم که تو رو با چشمات به یاد بیارم
نمی خواستم که تو رو
تو گم ترین آرزوهام ببینم
نمی خواستم که بی تو به دیوارها بگم :
هنوزم دوستت دارم !
آخه تو هول و ولای پریشونی و تو رو نداشتن ،
تو گیر و دار ِ ...
... ای بابا !
دل تو هیچ ، حال اون خوش ...
...
ای بی مروت !
دیگه دلی می مونه که جور دل کبوتر بطپه ؟
که با شما
از جون زندگیش بگه ؟
بگه که :
هنوز
زنده است ...
...
اگه صداي منه
نفس اگه نفس تو
بذار كه اون خوش غيرتاش بدونن
كه دل
ديگه دل نميشه
نه ديگه ... اين واسه ما دل نميشه
...

به هوای تو ...

۵ شنبه, 21 خردادماه 1388 01:22:53 +0330

چه آرام در خود شکستم
چه دلتنگ تنها نشستم
نشستم به هوای تو من
با تو آرامم پس از این به خدا

با من و دل
تو بگو چه گذشت
با دل زار و شکسته من

پر بکشد به هوای تو
آه...
کی برسد تن خسته من

چه سازد دلتنگ دیدار؟
چه گوید با عکس دیوار؟
نشیند به هوای تو دل
تا که باز آیی گل گمشده ام

گریه نکن دل بیتاب از بی خبری
شکوه نکن تن رنجور از دربه دری

* عبدالجبار کاکایی

فقط نگاه می کنم ... *

شنبه, 22 فروردینماه 1388 09:28:37 +0330

وقتي ستاره مي شكفه تو دست سرخ پنجره
وقتي شب از حادثه ی بارون و بوسه مي گذره
وقتي سكوت سايه ها آينه به آينه مي شكنه
وقتي كه خورشيد ميره و دریارو آتيش مي زنه

وقتي سحر پر مي شه از ناز نگاه نسترن
وقتي تو جشن گم شدن پرستوها پر مي كشن
انگار دوباره لحظه ها آبي و رويايي مي شن
دوباره تو دل دل شب قصه شروع مي شه و من
فقط نگاه مي كنم فقط نگاه مي كنم
به ياد تو شبو پر از اندوه ماه مي كنم
به من ترانه اي بده از صبح پرواز و نياز
از اشك و شبنم و نسيم دنياي تازه اي بساز
به من دوباره پل بزن معجزه ي رنگين كمون
كه من بدون تو به شب به سايه ها به آسمون
فقط نگاه مي كنم فقط نگاه مي كنم
به ياد تو شبو پر از خورشيد و ماه مي كنم

* بابک صحرایی

روزهای روشن

۵ شنبه, 15 اسفندماه 1387 11:10:41 +0330

دیشب تولدم بود.
یکی دو پیام تبریک و دو هدیه. همه از سوی خانواده.
حاصل بیست و نه سال زندگی.
دریغ از یک حس خوب...

*با اینکه ربطی ندارد اما: روزهای روشن، خداحافظ.

روزهای کهنه

۴ شنبه, 07 اسفندماه 1387 22:52:38 +0330

می بینم صورتمو تو آیینه
با لبی خسته میپرسم از خودم:
"این غریبه کیه از من چی می خواد،
اون به من یا من به اون خیره شدم؟ "
باورم نمیشه هر چی میبنم
چشامو یه لحظه رو هم میزارم
به خودم میگم که این صورتکه
میتونم از صورتم برش دارم.
میکشم دستمو روی صورتم
هر چی باید بدونم دستم میگه...
منو توی آیینه نشون میده
میگه: "این تویی نه هیچ کس دیگه،
جای پاهای تموم قصه ها
رنگ غربت تو تموم لحظه ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا!"

آیینه میگه: "تو همونی که یه روز
می خواستی خورشید رو با دست بگیری
ولی امروز شهر شب خونه ات شده
داری بی صدا تو قلبت میمری..."

میشکنم آیینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته ها حرف بزنه
آیینه میشکنه هزار تیکه میشه
اما باز تو هر تیکه اش عکس منه

عکس ها با دهن کجی بهم میگن:
"چشم امید رو ببُر از آسمون
روز ها با هم دیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی میدن تمومشون..."

تنها ماندم

۲ شنبه, 07 بهمنماه 1387 10:38:58 +0330

راز خود به کس نگفتم
عشقت را به دل نهفتم ...

تنها ماندم،
تنها با دل بر جا ماندم...

این روزها ... *

۳ شنبه, 07 آبانماه 1387 08:35:54 +0330

این روزها که می گذرد،
شادم!
این روزها که می گذرد...
شادم که می گذرد ...
این روزها،
می گذرد ...
می گذرد ...
این روزها ...

* قیصر امین پور

گریه های آخر

شنبه, 13 مهرماه 1387 19:27:59 +0330

دلم تنگ شده است.
دلم برای تو تنگ شده است.
دلم برای خنده ها، برای گریه ها، اشک ها، لبخندها
پر از حرف سکوت، پر از آرزوی گفتن ها، پر از نگاه آخر
دلم برای تو تنگ شده است.

بهانه

۴ شنبه, 23 مردادماه 1387 13:42:02 +0330

روزها در پی هم، سالها و فصلها ...
خالق خوبی نبودم، که این چند سال در روز تولدت هیچ برایت نکردم. دریغ از یک تبریک.
اما تو، استوار، مانده ای و مرا نیز مانا کرده ای. بهانه خوب من!
با تو روزهای خوش ام را و با تو روزهای دردم را؛ همه را با تو بوده ام! و تنها تو دلخوشی ام ...
تولدت مبارک تویی که مرا متولد کردی ... هبوط عزیزم... تولدت مبارک.

پدر

۳ شنبه, 25 تیرماه 1387 04:59:25 +0330

نيمه شب، مرد خسته و ناتوان از كار روزانه به خانه رسيد. انتظار داشت همسر و دخترش به استقبالش بيايند اما چراغ خاموش خانه نااميدش كرد. آرام به رختخواب لغزيد و به سقف چشم دوخت. خنكاي نسيمي كه از پنجره مي وزيد پاهايش را قلقلك ميداد و با همين احساس لذتبخش به خواب رفت...
صبح چشمانش را كه باز كرد همان احساس لذتبخش وجودش را پر كرده بود. نگاهي كرد: دختر كوچكش، تمام شب، صورتش را به پاهاي پدر چسبانده بود ...

بهار دلكش

۵ شنبه, 01 فروردینماه 1387 09:18:03 +0330

از آخرين باري كه با تو نشستم و دل بر گيسوي تو بستم روزها گذشته است. نه كه يادت از يادم رفته باشد، حاشا كه هر شب تنها با تو گفته ام و با تو شنيده ام. دو دقيقه به سال نو ...
سكوت كردم تا آن روزهاي زرد و خاكستري و سرد بگذرد. سخت بود كه دم نزنم و هيچ نگويم. صبر را تو به من آموختي. سكوت كردم تا حرفهايمان براي خودمان بماند...
بهار در راه است. همه چيز نو شده است. شراب عشق من اما سال به سال كهنه تر مي شود و عيارش ...مي شنوي؟ صداي تيك تاك از آن اتاق مي آيد و سكوتي كه همه را ميخكوب كرده... يك دقيقه ...
سال نو مگر بي تو مي شود؟ مگر مي شود يك سال ديگر را بدون تو آغاز كرد؟ بيا بنشين همينجا. سفره مان را روي همين زمين پهن مي كنيم. دورش مي نشينيم. هفت سين هم نمي خواهد. تو هستي و همه خوبي ها هست...
بيست ثانيه ... نمي خواستم اينگونه باشد. خودت كه مي داني. آرزوي همه خوبي ها فقط براي تو كافي نبود. آمده بودم كه همه را، همه زيبايي ها را با هم باشيم... نشد.
پنج ثانيه... كنار تو بودن را به هرجاي ديگر ترجيح مي دهم. دستت را در دستم بگذار... سه ثانيه ... دو ثانيه ... يك ثانيه ... دوستت دارم...

فكر تنهايي

۱ شنبه, 01 مهرماه 1386 08:52:15 +0330

قفل سكوت ...
نمي شكند مگر به حضور تو؛
خوب مي شناسي دردم را...
روزهاي خاكستري.
دلزدگي.
خستگي.
وقتي نمي شود نوشت؛ براي هر كلمه كه درياييست.
همين بس است.

تفتكر ...

شنبه, 23 تیرماه 1386 03:08:55 +0330

مي انديشم. به آنچه به ما روا شده است. به آنچه به تو روا شده است.
مي انديشم به پاكي و معصوميت تو؛
مي انديشم به دلباختگي بي رياي تو؛
مي انديشم به آسمان بي انتهاي چشمانت كه اين روزها سخت باراني است،
و مي انديشم به اين شبهاي تب دار، اين شبهاي تكرار، اين شبهاي ناگوار؛
حبيب من؛
قسم به بغضهايي كه در گلويت مانده، به ايثار بي بديل دستان مهربانت، بر قلب آرامِ طوفان زده ات:
اتحدي بك كل الوجود وياك اكون او لا اكون،
انا مش حعيش من غير هواك قلبي عاشق للجنون،
عشقي اليك عشق القمر من نجمه و ليل و السهر،
والشوق لك فوق الخيال فوق احتمال كل البشر،
من يوم لقاك، حلوه الحياة
ان انت حبيبي و قلبي و روحي معاك
قربني لك سبني اعيش احساس بهواك ...

همين

دوستت دارم، با صداي آهسته

۴ شنبه, 30 خردادماه 1386 01:45:43 +0330

سالها پيش نوشته بودم از فتح قله هاي عشق،
نوشته بودم از كشف عمق آبي و زلال گسترده،
سپيد آكنده از عطر شكوفه هاي سيب؛
چه زيبايي تو اي عشق!
مي ماني در دل. با هزار كينه اگر بيرونت كنند؛

تو مانده اي، اي عشق!
اين منم كز تو گذر كرده ام به اشك ...
و اينك اين منم، در بلنداي تمناي تو؛
دوستت دارم، با صداي آهسته ...

ديدار در اردي بهشت

۴ شنبه, 12 اردیبهشتماه 1386 02:41:07 +0330

يك شب ديگر ... نسيم خنكي از پنجره نيم باز اتاق آرام به داخل مي خزد. ترانه هق هق چشمان باران بر تن گل هاي زنبق، موسيقي زمزمه ساحل و موج، نجواي جيرجيرك و شب پره، سكوت من و تو ...
از اتاقمان پهناي دريا پيداست. بي هيچ مزاحم و واسطه اي. بوي شنهاي مرطوب، رخوت شهوت انگيز خيال. خيال ماه و شب و دريا. خيالِ گرفتگيِ آسمان نگاه تو، غربت چشمان نيمه ابري من، روزهاي پربارش خوابهاي ما ...
سكوت مي شكند. ''سال پيش سال بي بركتي بود، امسال كه خوب مي بارد مگر نه؟ ...'' من مي گويم.
''به خدا قسم هر صبح خواب لالايي هايت را شنيده، چشم به روز باز مي كنم، مي آيي؛ هرشب، مي خواني ...'' باز من مي گويم.
''مي گذرد به خدا اين روزها... تمام مي شود همه اش...'' باز هم من مي گويم. تو كه نيستي آخر ...
''... مي آيم. باز، اردي بهشت به ديدنت مي آيم ...''
چقدر دوستت دارم ...