وقتي كه صبح از بستر بلند ميشوي، يادت كه مي افتد شب را چگونه گذرانده اي، تمام وجود كه يك صدا مي شوي، نامش را كه مي بري ... به آسمان كه خيره ميشوي، لابلاي ابرها كه جستجويش مي كني، پيدايش كه ميكني، لبخند كه ميزني ... وقتي كه بي تابي كه ميكني، لبهايت را كه محكم نگه ميداري، چشمانت كه همچنان به آسمان است، به بهانه نور خورشيد كه اشك آلودشان ميكني، ملتمسانه كه صدايش مي زني و فكر مي كني كه نمي شنود ... وقتي كه به اطرافت توجه نداري، برايت مهم نيست كه كجا مي روي، چه قرار است انجام دهي، تمام فكرت كه به اوست... در دوقدمي ات كه او را نمي بيني ... بوي عطرش را كه حس نمي كني ... صداي مهربانش را كه نمي شنوي ... او تو را مي بيند ... صدايت را مي شنود ... چون او منتظر تو بوده است و تو نمي دانسته اي ... قلبت مي ايستد. زبانت بند مي آيد. خواب نيستي.... او همين جا پيش توست ... او به قولش وفا كرده است ... * پ.ن: ... عزيزم، ... مهربانم: بهترين هديه عمرم را مديون شما هستم ... با شما، هيچوقت تنها نيستم.