هبوط

می بینم صورتمو تو آیینه
با لبی خسته میپرسم از خودم:
"این غریبه کیه از من چی می خواد،
اون به من یا من به اون خیره شدم؟ "
باورم نمیشه هر چی میبنم
چشامو یه لحظه رو هم میزارم
به خودم میگم که این صورتکه
میتونم از صورتم برش دارم.
میکشم دستمو روی صورتم
هر چی باید بدونم دستم میگه...
منو توی آیینه نشون میده
میگه: "این تویی نه هیچ کس دیگه،
جای پاهای تموم قصه ها
رنگ غربت تو تموم لحظه ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا!"

آیینه میگه: "تو همونی که یه روز
می خواستی خورشید رو با دست بگیری
ولی امروز شهر شب خونه ات شده
داری بی صدا تو قلبت میمری..."

میشکنم آیینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته ها حرف بزنه
آیینه میشکنه هزار تیکه میشه
اما باز تو هر تیکه اش عکس منه

عکس ها با دهن کجی بهم میگن:
"چشم امید رو ببُر از آسمون
روز ها با هم دیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی میدن تمومشون..."

دیشب تولدم بود.
یکی دو پیام تبریک و دو هدیه. همه از سوی خانواده.
حاصل بیست و نه سال زندگی.
دریغ از یک حس خوب...

*با اینکه ربطی ندارد اما: روزهای روشن، خداحافظ.