دوستت دارم، با صداي آهسته
سالها پيش نوشته بودم از فتح قله هاي عشق،
نوشته بودم از كشف عمق آبي و زلال گسترده،
سپيد آكنده از عطر شكوفه هاي سيب؛
چه زيبايي تو اي عشق!
مي ماني در دل. با هزار كينه اگر بيرونت كنند؛
تو مانده اي، اي عشق!
اين منم كز تو گذر كرده ام به اشك ...
و اينك اين منم، در بلنداي تمناي تو؛
دوستت دارم، با صداي آهسته ...