هبوط

گاهي وقتها كه از همه چيز خسته اي، درست همان زماني كه چراغ راهنماي جلوي تو قرمز مي شود، همان زماني كه موتور زندگي ات به روغن سوزي مي افتد،‌ همان زماني كه سيم كارت ارتباطي ات با خدا مي سوزد و تو پول نداري بروي نوي اش را بخري؛‌ درست در همين زمان ها، كسي پيدا مي شود و سيم ارتباطي تو را باخانه خدا وصل مي كند. زندگي ات را تنظيم مي كند و به تو ياد مي دهد كه بعد از چراغ قرمز، چراغ سبزي هم دركار است. آن وقت است كه تمام خستگي ات در مي رود... پ.ن 1: متشكرم، بهترين بهترين من... پ.ن 2: نام قالب جديدم را "عالم معنا" گذاردم.

امشب حس جديدي را كشف كردم از اين هزارتاي درون... مثل كودكي هستم كه از سينه مادرش جدا شده باشد... *پ.ن: تو مي روي و آينه پر مي شود از بي كسي ...

لا لا لاي لاي گل پونه * بابات رفته نگير بونه ستاره ها ميگن فردا * با يه خورشيد مياد خونه از تاريكي نمي ترسيد * تو شب رفته پي خورشيد برامون داره مياره * يه كوله بار نور اميد ببين از تيرگي شب * چه خورشيدي زده جوونه زير خاكستراي سرد * چه آتيش ها كه پنهونه ببين اين لاله هاي ما * چه داغي تو دلاشونه ولي با اينهمه روشون * چه خندون و چه گلگونه اون مرغ حق رو شاخه ها * داره واسه تو ميخونه از اون روزن نظر بنداز * توي باغچه پر از خونه ...

از صبح تا به حال كه بايد خورشيد غروب كرده باشد چشم به راه عزيزي مانده ام كه حضورش گرمي بخش لحظاتم است. آسمان چند روزي است كوتاه تر شده. دست دراز كني مي تواني لمسش كني. به ياد آن روزها هستم كه در آسمان چيمه رود، آنجايي كه فاصله من و او تنها يك نفس بود، بلند پروازي مي كردم. بي حوصلگي مفرط گريبان وجودم را گرفته. هرچند سعي ميكنم ظاهرم را حفظ كنم تا آدمهايي كه ارتباطي با من دارند متوجه چيزي نشوند، اما همچنان نگراني فاش شدن ضربان قلبم را ... شبها در اتاق در بسته مي خوابم كه نكند درخواب حرفي بزنم يا چيزي بگويم كه ... کاش دستی می‌داشتم بلند و پرده‌ی اين ابرهای تيره را پاره می‌کردم، آفتاب را لمس می‌کردم. انگار اينجا زيادی سرد است! بس است ديگر. پ.ن: بي تو حتي زنده بودن، بي هدف نفس كشيدن، تا ابد تو رو نديدن واسه من رنج و عذابه ...