هبوط

مردي جهانگردي شنيد روحاني مقدسي در سرزمين خاور زندگي مي كند. وسايلش را جمع كرد تا برود و شكوه و عظمت او را ببيند. وقتي به خانه روحاني رسيد او را در كلبه محقري تنها يافت در حالي كه در آن خانه جز يك قفسه كتاب و ميز و صندلي چيزي وجود نداشت. مرد جهانگرد از روحاني پرسيد: « پس وسايل خانه شما كجاست؟» روحاني پرسيد: « وسايل تو كجاست؟» مرد جهانگرد پاسخ داد: « من وسيله اي ندارم. اينجا مسافرم.» روحاني نيز پاسخ داد: « من هم وسيله اي ندارم. اينجا مسافرم ...» پ.ن : "عاشقانه ها" در راهند....

پرده را به ادامه منتقل كردم تا سرعت بارگذاري چيمه رود افت نكند. براي ديدنش آن را كليك كنيد.

گاهی اوقات حس می کنم که دارم تمام می شوم. نيرويی ديگر نمانده. همه ی آنچه داشته ام و آنچه هستم همه بيهوده هستند. از اينکه می آيم و می روم، می خندم، ادامه می دهم و يا تمام هفته را می شمارم تا پنج شنبه بيايد، تعطیل شوم و آنوقت در آن هم هیچ نمی یابم، حالم خراب می شود. گاه چه قدر زندگی سخت و بیهوده می شود. آیا اینها همه از سر شکم سیری است؟ اگر بیماری صعبی داشتم یا آنقدر دغدغه ی نان که فکر بیهودگی به سرم نزند ... آیا من قدر نشناسم؟ قدر آنچه که دارم نمی فهمم؟ زندگی راحت، کار خوب، دوستان یکرنگ ... پس چه مرگم است؟ پس این همیشه گیجی و حس بیهوده بودن چرا رهایم نمی کند؟ خستگي ... خستگي ... خستگي ... پ.ن: خدايا! آيا وقت آن نرسيده كه دعايم را مستجاب كني؟ سخت است كه با اين همه درد، لبخند بزنم. به خودت قسم سخت است...

اگر يك تن و تنها يك تن براي بود و وجود به تو و تنها به تو نياز داشته باشد همين ارزش نجات بخشي به زندگيت مي دهد. نجات دهنده نجات مي يابد. بهانه ها جاي حس عاشقانه را خوب مي گيرند. اين راما بهتر از ديگران مي دانيم. تا چند ساعت قبل آهنگ هر حرفم زندگي بود، اما دريغ. امروز كه بي توام با توام. گفتم: كه دلم ، گفت: چه در دل داري؟ گفتم: غم تو، گفت: نگاهش مي دار.

كاش عاشقت نبودم.... همين

نوشته قبلي ام (بي عنوان) نقض!‌ اين درستش است:‌ خوشحالم كه عاشق تو هستم... و خواهم بود ... چه با بهانه و چه بي بهانه ... و سخت است بگويم كه ... چه باتو و چه بي تو...

داشتم به اين فكر مي كردم كه بهترين جايي كه من و تو مي توانيم بنشينيم و راحت حرف بزنيم كجاست. روي زمين است؟ در آسمان است؟ يا نه جايي غير از اين جاهاست... فكرم به نتيجه نرسيد. مي داني چرا؟ چون نيازي به حرف زدن نيافتم ... من با نگاهي مي گويم هرچه ناگفتني است و تو پاسخم مي دهي با پلكي يا تغيير نگاهي ... سكوت بهتر است... همين جاهم كه هستيم خوب است. است ... كسي مزاحممان نمي شود .... موزيك متن هم دارد ... تاپ تاپ تاپ ... خوش آمده اي به قلب من!

- سلام. خوبين؟ - ..... - مي خواستم بگم دوست دارم دلمو بسپرم به دريا... تا با حركت هر موج، محكم بكوبدش به صخره هاي ساحلي... اونوقت دلم خورد ميشه .... ريز ميشه اندازه شن هاي لب ساحل... ميدوني! اونوقت چه لذتي داره كه تو روي شنها راه بري و جاي پات روي شن و ماسه ها بمونه... روي دل من .... پ.ن : از درس و بحث مدرسه حاصلي نشد * كي مي توان رسيد به دريا از اين سراب؟

امشب ضيافتي برپاست اينجا ... همه هستند ... خوب و بد ... در كنارهم ... نشسته ايم وگپ ميزنيم ... همه خندانند جز .... امشب ضيافتي برپاست اينجا ... همه هستند ... خوب و بد ... تو هم هستي .... تو .... نشسته ام و نگاه ميكنم به ساعتي كه بالاي سرم چسبيده ... بايست! خواهش مي كنم .... امشب ضيافتي برپاست اينجا .... و فردا ... تو ديگر نيستي شايد.... پ.ن: جام مي و خون دل هريك به كسي دادند * در دايره قسمت اوضاع چنين باشد در كار گلاب و گل حكم ازلي اين بود * كاين شاهد بازاري وان پرده نشين باشد...

مي نويسم با عشق .... مي نويسم با درد ..... نقطه. ته خط .... ته زندگي ....