هبوط

سلام. مي خواستم بگويم عاشقت نيستم. ديشب كه به خوابم آمدي ديدمت دست در دست يكي ديگر. از همان ديشب ديگر عاشقت نيستم. نمي دانم از اينكه تو را با ديگري ديدم حسوديم شد يا اينكه تو را با خودم نديدم. اما چه فرقي دارد ديگر تو مال من نيستي.... بعضي روزها مي نشينم و فكر مي كنم. فكر مي كنم كه مي شود در روز هم كابوس ديد. حتي مي شود در بيداري هم كابوس ديد. اينكه من فرصت پيدا نكنم تا با تو بمانم خودش يك كابوس است. آن هم كه تو را با ديگري ديدم يك كابوس است. بعضي وقتها با خودم مي گويم اين همان است كه كه تورا خوشبخت مي كند. آيا تو هم همين عقيده را داشتي؟ پس چرا با ديگري رفتي؟ مي خواستم بگويم تو مال من نيستي. اين را وقتي فهميدم كه ديشب تا به صبح نخوابيدم.

قصه دوستم را شنيده اي؟ وقتي سوت مي زدم مي آمد. مي دويد و سرش را به پاهايم مي ماليد و به همين شكل ابراز محبت مي كرد. با هم خيلي به گردش مي رفتيم. كوه، صحرا، ورزش : بله، ورزش را خيلي دوست داشت. به هيجان مي آمد! با يك چيز ديگر هم به هيجان مي آمد ... دوستم تنها مونس من بود. يادم هست ساعتها مي نشستيم و با هم گفتگو مي كرديم. اما بعد از همان ساعتها مي فهميديم كه در تمام اين مدت يك كلمه هم بين ما رد و بدل نشده است... دوستش داشتم. بعضي وقتها بازش مي كردم كه هوا بخورد. براي خودش بگردد و دوست پيدا كند. اما يك روز گم شد. يك روز باراني. وقتي كه چترم را بجاي اينكه روي سر او بگيرم به ديگري سپردم. او هم گم شد. نفهميدم كجا رفت... چند سال بعد پيدايش كردم. خيس و كثيف و پژمرده. جاي لگد مال شدن روي پوستش پيدا بود و شايد عابري گنگ، آب دهاني ... بردمش خانه. خوب شستمش و تميزش كردم. اما ديگر ارتباط ما مثل قديمها نشد. ديگر نه از ورزش خوشش آمد و نه از آن ديگري ... آه، يادم رفته بود بگويم: دوستم از عشق هم به هيجان مي آمد. قبول دارم كه هركسي ممكن است در زندگي اشتباهاتي بكند كه دوستش را از دست بدهد اما براي من كه " دلم " تنها دوستم بود، اين يك فاجعه است .... از دوستم رنگ باران كه جرقه اين نوشته را زد، ممنونم.

نيمه شب، مرد خسته و ناتوان از كار روزانه به خانه رسيد. انتظار داشت همسر و دخترش به استقبالش بيايند اما چراغ خاموش خانه نااميدش كرد. آرام به رختخواب لغزيد و به سقف چشم دوخت. خنكاي نسيمي كه از پنجره مي وزيد پاهايش را قلقلك ميداد و با همين احساس لذتبخش به خواب رفت. صبح چشمانش را كه باز كرد همان احساس لذتبخش وجودش را پر كرده بود. نگاهي كرد: دختر كوچكش تمام شب صورتش را به پاهاي پدر چسبانده بود ... « مشهود! ممنونم كه ... »

1) مي آيي ... و بوي عطرت كوچه را پر ميكند. چند ضربه با كليد به در خانه مي زني. مي آيم و در را باز ميكنم. تمام وجود چشم مي شوم و تورا مي بينم. داخل مي شوي و روي تخت زير درخت انار مي نشيني و يه ليوان آب خنك طلب مي كني. تمام وجود اطاعت مي شوم و تو را سيراب ميكنم. تو از خودت مي گويي و من از تو ... مي روي و هنگام رفتن مي گريم. نكند اين آخرين بار باشد؟ مي خندي و ميروي ... 2) مي آيي ... و بوي عطرت كوچه را پر ميكند. چند ضربه با كليد به در مي زني. مي آيم و در را باز ميكنم. تمام وجود چشم مي شوم و تو را مي بينم. داخل مي شوي و .... هنگام رفتن مي گريم. نكند اين آخرين بار باشد؟ مي خندي و مي روي ... 3) ... 4) نيامدي ... و بوي عطرت كوچه را پر نكرد. درخت انار در انتظار تو مرد. نمي گريم. فقط مي خواهم بگويم جاي تو خالي است. بيا و برگرد به خواب من...

بيا و برگرد به روياي من ...اين روياي سبز تو را كم دارد

سلام. دوستان عزيز من كه گاهي به خانه ما سر ميزنند بايستي متوجه شده باشند كه عزيزي به جمع ما اضافه شده است كه مطالبش در اين وبلاگ منتشر خواهد شد. مشهود عزيز كه نوشته هايش صد البته از مزخرفات من زيباتر است و سرشار از روح زندگي. ممنونم كه من را فراموش نكنيد!

وقتي تو نيستي نه هست هاي ما چونان كه بايدند نه بايدها ... مثل هميشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم... عمريست لبخند هاي لاغر خود را در دل ذخيره ميكنم، باشد براي روز مبادا، اما در صفحه هاي تقويم روزي به نام روز مبادا نيست. ... آن روز هر چه باشد روزي شبيه ديروز، روزي شبيه فردا، روزي درست مثل همين روزهاي ماست، اما كسي چه ميداند شايد امروز نيز روز مبادا باشد ... آينه ها در چشم ما چه جاذبه اي دارند؟ آينه ها كه دعوت ديدارند ... ديدارهاي كوتاه از پشت هفت ديوار، ديوارهاي صاف، ديوارهاي شيشه اي شفاف ... ديوارهاي تو .... ديوارهاي من ... ديوارهاي فاصله بسيارند .... آه ... ديوارهاي تو همه آينه اند .... آينه هاي من همه ديوار .... وقتي تو نيستي، نه هست هاي ما چونان كه بايدند نه بايدها .... هر روز بي تو روز مباداست ...

به لطافت گلبرگ گلها قسم ...

چشم گفت: كجاست؟ نمي بينمش... گوش گفت: ساكت! ... هوم ... نه! نمي شنوم. نيست! شامه پاسخ داد: دنبال چه مي گرديد؟ من كه بويي نمي شنوم. دست گفت: شامه راست مي گويد... من هم حس اش نمي كنم... عقل با صداي كلفت و مغرور پاسخ داد: وجود ندارد هرچه را شما حس نكنيد ... اما دل، ساكت و آرام داشت با «او» حرف مي زد، روي چون ماهش را مي ديد، نغمه روحاني اش را مي شنيد، بوي عطر روح نوازش را مي ستود و گرماي محبت اش را حس مي كرد... دسيسه عقل بود هرچه عشق غريب ماند... پ.ن: من گرفتار سنگيني سكوتي هستم كه گويا قبل از هر فريادي لازم است...

آفتابگردان با غروب خورشيد گلبرگهايش را جمع مي كرد و سرش را خم و تا به صبح مي خوابيد. در غروب يكي از روزها يك گلبرگ از فرمان اطاعت نكرد و در پاسخ به سرشت خود گفت: شرافت در تن در دادن نيست، در همان هنگام شهابي از آسمان گذشت گلبرگ سخت عاشقش شد چنان كه فردا و فرداهاديگر با چشمك عاشقانه خورشيد به رقص نمي آمد، روزها پژمرده و شبها شاداب بود اما دريغ كه ديگر شهاب از آسمان شبش گذر نكرد.

شكوفه سيب نجواكنان به مادر درخت خود شكايه مي كرد: دوست ندارم در سرزميني كه روزي هزار بار حوا را فقط براي خوردن يك سيب سنگسار مي كنند، سيب شوم. درخت به آرامي شاخه ا ي را كه شكوفه ملكه وار بر آن نشسته بود پايين برد و گفت: خوب به دختر و پسري كه در سايه من نشسته اند بنگر شايد تو همان سيبي شوي كه آن دو با هم به آن گاز مي زنند.